قطار آرام از ایستگاه پورتو دور می شد. پشت پنجره نشسته بودم و چمدانم، رو‌به‌رو، بی‌صدا به صندلی تکیه داده بود. دشت‌های سبز وخانه های روستایی با سقف‌های قرمز و نارنجی،  مثل نقاشی‌های ساد و بی ریا کودکی‌ام، از جلو چشمانم می‌گذشتند. بی صبرانه منتظر دیدار دونا لیندا و  گردش در شهر بارسلوش بودم. سفر… به خواندن ادامه دهید

چمدانم نیمه‌پر وسط اتاق ایستاده بود؛ مثل قلبی که نیمی  بی‌قرار رفتن است و  نیمی دیگر در بند ماندن.   سال‌ها با من سفر کرده بود، از راه‌های کوتاه و بلند، از خانه‌هایی که رد نفس‌هایم هنوز بر دیوار هایشان مانده است.تا مکان هایی که تنها مدتی کوتاه در آن‌ها در آن اقامت داشتم. این بار… به خواندن ادامه دهید

در بالکنِ کوچکِ تنهایی‌ ام ، که به اندازه‌ی دنیا جا دارد، گلدانِ شمعدانیِ ایران نشسته است؛که بزرگترین رازها را در دل دارد. رازهایی ؛ از دلتنگی‌هایی که شب‌ها آرام به اشک بدل می‌شوند، و شادی‌هایی که بی‌هوا در نور صبح می‌شکفند. در لابه‌لای برگ‌هایش، داستان‌هایی از مهاجرت جا مانده است؛ از زندگی‌هایی دور، از… به خواندن ادامه دهید